Omid: met de hand op het hart
![](https://webarchive.archive.unhcr.org/20200121075508im_/https://www.unhcr.org/be/wp-content/uploads/sites/46/2019/04/Omid-WEB-NL.jpg)
29 april 2019 – Omid verwelkomt ons, met een grote glimlach, bij het Brusselse onthaalbureau BON. Hij deelt zijn verhaal vol enthousiasme omdat hij iedereen wil laten zien dat je na een moeilijke reis, ver van je eigen land en gewoontes, kunt slagen.
“Oorspronkelijk komt mijn familie uit Afghanistan, maar ik ben 31 jaar geleden in Iran geboren. Op 23-jarige leeftijd moest ik Iran om politieke redenen verlaten. Ik ben toen aan een tocht door Turkije en Griekenland begonnen die ik zowel te voet, per boot als per voertuig heb afgelegd. Uiteindelijk had ik het geluk dat ik in december 2010 vanuit Griekenland naar België kon vliegen en er ook kon blijven.
Maar toen ik in Brussel aankwam, was ik helemaal verloren. Ik kende niemand en sprak geen enkele van de landstalen. Het was echt moeilijk. Pas na een asielprocedure van twee jaar werd de vluchtelingenstatus me toegekend door de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen. Tijdens die periode heb ik heel wat problemen ondervonden bij het vinden van een onderdak. Op een dag ontmoette ik iemand die me midden in de winter echt gered heeft. Hij heeft me in zijn huis opgevangen tot mijn situatie zich stabiliseerde. Ik heb heel veel te danken aan deze Belgische man die ondertussen 85 jaar oud is.
In 2013 ben ik begonnen met Nederlands te leren. Geleidelijk aan heb ik me kunnen aanpassen aan de maatschappij die me heeft opgevangen. Ik startte als vrijwilliger bij BON, het Vlaams Agentschap voor Integratie in Brussel, waar ik 8 maanden later aangenomen werd als maatschappelijk werker en opvangmedewerker. Ondertussen werk ik hier nu al 5 jaar. Bovendien heb ik daarnaast besloten om een bijkomende 3-jarige opleiding tot elektricien-programmeur te volgen om meer zekerheid over mijn toekomst te garanderen. Deze heb ik net afgerond. Mijn ambitie is om op een dag mijn eigen bedrijf te kunnen opstarten om zo volledig autonoom en onafhankelijk te zijn!”